Gisteren met D. en zijn vriend naar de 'slotdag' van het carnaval in Halle geweest. Met als hoogtepunt, volgens D;, het beste vuurwerk ooit uit je leven. Nu, eerlijk gezegd, het was een mooi vuurwerk en het was een geweldige avond. Maar ergens naartoe gaan met D. is àltijd fijn^^. 't Is zelfs zover gekomen dat ik me heb laten overhalen om naar I love the 90's te gaan. Ik heb er nu al ergens spijt van, omdat ik weet dat het weggegooid geld gaat zijn... Nuja, ik troost mij met de gedachte dat ik bij D; blijf slapen en dat hij tegen de ochtend ontbijt op bed voorziet. Mag wel niet vergeten daar een aantal afspraken over te maken, of hij durft al om 7u 's morgens aan m'n bed staan dan :p.

Zaterdag was het school/leerkrachtebfuif. In plaats van een sjiek personeelsfeest met uitgebreid buffet of een 7-gangenmenu dus een fuif. Een fuif enkelt eogankelijk voor leerkrachten en een paar vrienden of hun partner.
Ik ben al geen fuifbeest, maar om toch wat sociaal te doen met de collega's had ik een kaart gekocht (€ 5, incl. 2 consumpties). Ik kom daar zaterdagavond vol goede moed aan, in de hoop dat ik wel wat babbelgezelschap zal hebben. Is dat even tegengevallen :-o. Veel onbekend volk (een boel vrienden en familie dus), collega's die graag swingen en een hoop slechte muziek (als in een uur aan elkaar techno, dance en hardrock). Het was dus niet meteen een succes te noemen. Gewoon omdat ik al van nature uit geen fuifbeest ben en omdat de muziek tegenviel. 1 liedje dat ik niet graag hoor: ok; 2 gaat ook nog, maar vanaf 3 begin ik toch wel te verlangen naar iets leukers.

Nuja, ik ga in augustus ook nog op weekend met een aantal collega's en blijkbaar wordt er dan een spel georganiseerd in het genre van De Mol. Spreekt me meer aan, het competitiebeest in mezelf kan naar boven komen! (Dankzij het feit dat knappe collega M. in principe ook meegaat ;))

Zo nu en dan heb ik een periode dat ik neerslachtig ben. Dat alles -ondanks de zonneschijn van vandaag- net dat ietsje grijzer lijkt als je even uit de stroom van dagelijkse beslommeringen stapt. Net zoals nu. Je hoort een aantal dingen in een gesprek (of onbewust onthou je een aantal dingen) en die blijven maar door je hoofd spoken. En dan lig je daar in bed, piekerend -_-
Ik kan mezelf soms zo hard pijn doen. Da's erg als je dat van jezelf weet én beseft. Ik pieker over alles en nog wat. Nog even en ik pieker waarom de zon schijnt tijdens de week, maar dat het grijs en regenachtig is in het weekend. 'k Zie het al zo voor mij.

Pfffff... Zoals Ken zei in het bewuste gesprek 'meer genieten van het moment en niet altijd denken aan de toekomst.' Da's misschien mijn grote piekerprobleem. Dat ik te weinig geniet van het 'nu' en te hard nadenk over 'wat er in de toekomst eventueel, mogelijk, indien, als zou zijn'. Het is zo moeilijk om altijd van het moment zelf te genieten. Een moment, hoe zalig ook, is altijd weer zo snel voorbij dat ik altijd al denk aan de volgende keer dat dat moment herhaald zou kunnen worden. En ik denk dat ik dichtklap wanneer in mijn contacten met mensen er geen vooruitzicht meer is op een volgend moment van samen iets doen. En dan begint de paniek, beseffende dat wat is geweest nooit meer zal terugkomen. Of zoals Ken het omschreef 'aanhankelijk en afhankelijk'. Misschien moet ik nog eens door een deftige crisis gaan en er zelfverzekerder uitkomen. Zekerder zijn van wie ik ben en van de (hopelijk) vele goeie dingen die in mij zitten als mens i.p.v. altijd de anderen jongens mooier, interessanter, beter ... te vinden. Iedereen die ik ken, zegt altijd dat ik zo leuk en lief en al ben. Misschien moet ik dat ook van mezelf gaan vinden, me niet wegsteken. Stap voor stap en wie weet vind ik wel iemand die mij daar wil bij helpen bij die weg, als opperste beste maatje. En dan zien we wel weer. Ik denk (!) niet dat ik direct in een nieuwe relatie ga stappen. Ik mis m'n kleine prins te hard, en ik wil niet altijd zitten piekeren in een relatie. Even terug rust vinden in mezelf en iemand leren kennen -vanbinnen en vanbuiten- en iemand vinden die mij gewoon de leuke dingen van een relatie kan schenken, zonder de zever, gewoon buiten een relatie. Friend with benefit, of zoiets.

We zien wel. Het leven is een curve. En nu is misschien wel het moment om na te denken over waar ik morgen wil staan...
Voor na de nieuwe Mijn Restaurant :)

De eerste week na de vakantie zit er biiiiiiijna op. Nog 3 uur lesgeven scheiden mij van het weekend. Een weekend dat nromaal (!) morgen begint met het terugzien van kleine prins na toch anderhalve maand. Ik hooooop dat het doorgaat, het is mijn lichtpunt is deze natte dagen -_-. Dan had ik liever sneeuw dan dat wind- en regenweer, bah!

De eerste week zat weer goed gevuld. Direct *boempatat* klassenraad op maandag en vandaag. Ik was thuis rond 20u, ge moet weten dat ik al op school was sinds 8u deze morgen. De klok rond (meer zelfs) van huis geweest. Dus ik zal er morgen niet om klagen als voor mij om 14u10 de bel van het weekend luidt :). Want ik ben al een ganse week moe. En ook niet echt 100%. zo beetje slapjes, en dan is het eigenlijk mezelf toch van punt A naar punt B sleuren. 't Is alleen weer een prachtige timing natuurlijk. Pffff :).

Ahja, nog even vermelden dat ik sinds woensdag ook de 'trotse eigenaar' ben van een nieuwe zonnebril^^. Laat de lente maar komen :D en laat vooral de hooikoorts achterwege -al zal dat iets te veel gevraagd zijn, vrees ik.

Wel, het is vakantie en eigenlijk heb ik me nog niet verveeld, maar het is alles behalve al een supervakantie geweest.
Iedereen is aan het werk en heeft dus geen tijd, met als gevolg dat ik al de ganse week thuis zit. Heb me daarstraks gerealiseerd dat ik sinds zondagavond zelfs niet meer buiten ben geweest! Ergerlijk. Het wordt weer een vakantie zoals de grote vakantie, de herfst- en kerstvakantie was: thuis zitten, werken voor school en vervelen. In principe ben ik vrijdag in Hasselt, met D., maar hij moet beginnen werken halfweg de namiddag met als gevolg dat ik nog een halve dag 'thuis' zit te zitten. en buiten dat heb ik eigenlijk niet meteen vooruitischt op een leuke activiteit -_-. Tenzij je werken voor school een geweldig ontspannende bezigheid vindt.
En het rare is dat ik zin heb om te gaan shoppen. Iets wat ik nog nooit gevoeld heb, zin om te gaan shoppen. Meestal is dat een leuke bijkomstigheid als je met iemand afspreekt, maar zo echt 'zin', bizar. Nuja, misschien omdat er ook niemand is waarmee ik kàn gaan shoppen. Hetgeen wat onbereikbaar is, is hetgeen je vaak het liefste wil.